Als ware ik je compagnon. Als.
Over Sinian
Bedrijfscontinuïteit is een keuze. (Mooi weer ook trouwens.)
Stel, dat jij morgen uitvalt. Wat dan?
Je bent overtuigd ondernemer.
Met of zonder compagnon, met of zonder team. Je bent eigenzinnig, eigenwijs. Je gaat snel, je bent nieuwsgierig, je bent creatief en er gebeurt veel in je hoofd. Wellicht dat anderen dit chaotisch noemen. En je bent kritisch, zo niet veeleisend. Prima eigenschappen:-)
Je voelt je meestal vrij en onafhankelijk en ... soms hartstikke verloren.
Jij moet er voor iedereen zijn, niemand is er werkelijk voor jou. Problemen los jij op. Zo goed, zo snel als je kunt. Maar heej, leve dat ondernemerschap en je hebt in ieder geval grip. Een soort van.
Het gaat goed en toch ervaar je stilstand, zo niet achteruitgang.
Alles lijkt belangrijk, prioritering ontbreekt. Besluitvorming stel je te vaak uit, want er zijn te veel opties waarvan je de consequenties niet overziet. Je doet te veel zelf. En je krijgt nogal eens het verwijt dat je aan het micromanagen bent. Maar ja, iemand moet het werk doen en dat graag in 1x goed, dus kijk je op zijn minst mee. Het gevolg: je hebt stapels taken te doen en randzaken aan je hoofd. Dingen die je bergen energie kosten en nul omzet opleveren. Vermoeiend.
Alles is met jou verbonden. Jij bent de motor én de bottleneck. Val jij uit, dan valt alles stil.
Zo ondernemen maakt je bedrijf enorm kwetsbaar. En jouzelf trouwens ook.
″
Bottlenecks are usually at the tops of bottles.
Edwin C. Bliss
Laat los. Dan los ik het op.
Weet je nog, toen? Dat je ondernemer werd?
Wil je terug naar de daadkracht van toen, dan betekent dat in 1 woord: loslaten.
Zorgen dat je gemist kunt worden. Ombuigen van de huidige bedrijfsvoering waarbij jij bij ongeveer alles nodig bent, naar een bedrijf dat zelfstandig draait.
Op korte termijn levert je dat meer rust en ruimte op, in je hoofd en in je agenda. En thuis.
Op langere termijn creëer je een sterkere en autonome onderneming - die daarmee bijvoorbeeld ook nog es beter overdraag- of verkoopbaar wordt.
Loslaten, het is makkelijk gezegd.
Dat de praktijk weerbarstiger is, spreekt voor zich. Precies daarom ben ik er. Het is niet iets om alleen te doen. Aan jou alleen het besluit het te willen doen.
Je werd ooit ondernemer met reden, met plannen en ambities.
Gun jezelf weer die vrijheid en je bedrijf continuïteit.
Ga weer doen waar je energie van krijgt, wat beweging creëert, dat wat je omzet oplevert.
Regel ik de rest.
Hoe dat zo gekomen is
Mijn werk, dit werk, het is geen roeping. Het is gewoon zo gelopen. Maar ja, wie wél droomde er van om ooit eens bedrijfsleider* of projectmanager te worden? Of conducteur? (En zouden er überhaupt mensen zijn die altijd al consultant, fiscalist, rioolmonteur, telemarketeer hebben willen worden?)
Evenmin droomde ik er eerder van om registeraccountant te worden. Sterker nog: ik kende het beroep niet eens. Vond boekhouden sowieso behoorlijk saai. Dat alles in balans moet zijn was wel zo'n beetje het meest waardevolle inzicht. Het aanbod van accountantskantoor Van Dien & Co begin 6VWO zag ik dan weer wel als een droomkans: een betaalde baan en opleiding (NIvRA). Leren in de praktijk - helemaal mijn manier - en ook nog zo’n serieuze, lange studie als tegenwicht tegen mijn karakter. Het kan verkeren.
Life happened.
In augustus 1986 verhuisde ik van Heerlen naar Delft. Op maandag 1 september startten werk en opleiding. Op woensdag 17 september kreeg mijn vader een ernstig auto-ongeluk. Op donderdag 25 september overleed hij, op 47-jarige leeftijd. Mijn moeder was 44, mijn broertje 16 en ik 18. Het is voor altijd de meest ingrijpende gebeurtenis in mijn leven. Ten kwade, ten goede. Een kantelmoment.
Rouwen bleek geen aangeboren vaardigheid. Ik wilde niet zielig zijn en voelde me tegelijkertijd compleet verloren. Die baan en studie vormden geen afleiding, maar zorgden juist voor extra druk. Ik vond er niks aan. Maar ja, alle begin is moeilijk, wat weet ik nu al werkelijk en het is een rare tijd, en betaald worden verdient een serieuze tegenprestatie. Mijn mentor bij Van Dien kon niet veel met mij, en wij eigenlijk ook niet met elkaar. Van Dien en ik in Den Haag, het kwam niet meer goed.
Een NIvRA-docent, tevens directeur bij de departementale accountantsdienst van het ministerie van Financiën in Den Haag zag me. Hij bood me daar een baan aan als assistent-accountant - en dat was een verademing. Fijne collega’s, goeie sfeer en het was absoluut bijzonder om te werken op een plek waar je de rijksbegroting teruggebracht naar toen nog tastbare grootboekkaarten zomaar in handen hebt. Je inkoopfacturen controleert en bekende namen en dingen ziet. Waar Onno Ruding toen minister was. Je politici tegenkomt en dat gewone mensen blijken. Het Binnenhof om de hoek ligt.
Maar dat accountantswerk en die studie… pfff. Slaapverwekkend. Alleen het vak inleiding bestuurlijke informatievoorziening roept nog altijd positieve herinneringen op, vooral omdat het me bewust maakte van het 'concept' indirecte communicatie. Ook om nooit te vergeten is de toetsingsformule voor betrouwbare informatie: juistheid + volledigheid + actualiteit.
Wat op het ministerie wél goed kwam, was de ontdekking van de dynamiek van het secretariaat. Dáár gebeurde tenminste nog wat, daar moesten dingen opgelost en geregeld worden, daar kon je merkbaar wat betekenen. Daar benutte ik alle kansen om in te springen. Maar het was de oplossing niet.
En toen, voorjaar 1989: zomaar ineens in Parijs! De Liefde! Die kwam, zag en overwon. Tijd voor nieuwe stappen. En zo kwam ik terecht in Ammerzoden, in de Bommelerwaard.
De bedrijfspraktijk als beste leerschool
Ik had nog meer geluk, eind 1989. Werkgeluk.
Wim Buitenhuis, recent gestart met ICT-bedrijf Solipsis, nam me aan als 1e werknemer en secretaresse. Dat was best bijzonder, want ik had niet eens een typediploma, laat staan een secretaresseopleiding. Wim gaf me bovendien alle ruimte en vertrouwen: zet de boel maar op, regel het.
Solipsis groeide gestaag en daarmee de diversiteit en diepgang van mijn werk. Er kwam steeds meer personeel - zowel intern als ICT’ers die gedetacheerd werden bij klanten. Er kwamen afdelingen. Er waren verhuizingen, er werden samenwerkingen aangegaan, er waren bedrijfsovernames. En zo viel er steeds meer te organiseren en communiceren, qua logistiek, structuren, systemen, processen, team, marketing, inkoop, verkoop. Kortom, alle aspecten van bedrijfsvoering kwamen voorbij.
Ondernemer uit het onverwachte niets
In mijn vrije tijd was ik al een tijdje zelflerend bezig met grafische vormgeving en dtp. Ook een vorm van ordening. Zomer 1993 kreeg ik ineens de kans om betaald het programmaboekje en de entreekaartjes te ontwerpen en produceren voor een jubileumconcert. Betaald! Dat is heel echt officieel! Inkoop, verkoop, wow. Dus op naar de Kamer van Koophandel in Tiel. En zo werd ik, toevallig op mijn 25e verjaardag want een vrije dag, ineens naast werknemer ook ondernemer.
Via via volgden meer, en ook steeds serieuzere ontwerpopdrachten, en groeide mijn adviserende rol naast het praktische doen. Ook bij Solipsis focuste mijn werk zich meer en meer op vormgeving, communicatie en marketing. Nul plannen en geen ambities, het ging gewoon zoals het ging, want het was uitdagend en leuk.
In 1997 kon ik fulltime gaan ondernemen, dankzij Wims aanbod mijn arbeidscontract bij Solipsis in te wisselen voor een inhuurovereenkomst voor minimaal 24 uur per week. Geweldig toch?! Een nieuw kantelmoment. Verlengen mocht het jaar erop, maar dat voelde te beschermd, niet echt genoeg of zo. Meer gevoel dan weten. Als ik dan ondernemer wilde zijn, dat ik dan ook het risico draag dat het werk gewoon stopt als ik niet meer nodig, of niet goed genoeg meer ben.
Dat 'niet meer nodig zijn' duurde nog 17 jaar, waarvan ik de laatste 8 jaar vanuit Spanje ondernam. In totaal 25 jaar aan Solipsiaans werkgeluk, met als slotakkoord het management van een supergaaf websiteproject, waar alles samenviel: tijdsdruk, uiteenlopende wensen en belangen, tools & technieken, teamwerk, vormgeving, mee- & tegenvallers, en bovenal enorm veel enthousiasme en saamhorigheid.
Op afstand werken, online werken
Het fulltime ondernemerschap vanaf 1997 maakte me per definitie al een op-afstand-werker. Dankzij internet en e-mail nam de noodzaak van afspraken op locatie bij opdrachtgevers en drukkerijen snel af. En toen Skype in 2003 zijn intrede deed, ging het helemaal vlot: online overleg werd een nieuwe norm. Zo veel flexibeler, zo veel efficiënter en onveranderd o zo persoonlijk.
Mijn werken met computers stamt overigens al uit de jaren 70. We hadden thuis de 1e homecomputer. Met name mijn vader en broer waren heel fanatiek, ook in leren programmeren. Bij mij bleef het bij de basis van BASIC. Toch was dat eind jaren 90 voldoende om met plezier HTML en CSS te leren, en dus websites te kunnen bouwen en onderhouden. Kennis en kunde die me nog altijd van pas komen. En de basis van mijn voorliefde voor online tools & technieken verklaren.
Viva la vida
Ik neem Spanje als besluit
Als je online werkt - dus produceert, levert en present bent, dan wordt afstand een relatief begrip.
De opkomst van betaalbaar mobiel internet begin deze eeuw maakte locatieonafhankelijk werken mogelijk. Dat zorgde voor ongekende kansen.
Zoals … gaan wonen in een zuidelijk land. Een andere taal en cultuur. Vrij wonen, de ruimte hebben. Eindeloze natuur, weidse uitzichten. Rust. Zon, o zo veel zon. Warmte. Licht. De voordeur bijna altijd open. Buiten werken. Eigen amandel- en olijfbomen. Eigen olijfolie! Zoals: gaan wonen in het zuidoosten van Spanje, in een huisje op de campo van Mula in Murcia, aan de voet van de Sierra Espuña.
In mei 2006 verhuisden we naar Spanje. Omdat het kon. Doen. Nu. Niet wachten tot ‘later’ - waarvan niemand weet of er wel een later zal zijn. Opdrachtgevers hadden geen bezwaar: als je maar blijft doen wat je belooft. En een paar keer per jaar naar Nederland reizen voor de onveranderd welkome ‘live’ contacten was ook al geen straf. Integendeel, dat versterkte juist het gevoel ‘dit kán dus gewoon allemaal'.
″
... Misschien,
neem ik Spanje als besluit
En laat m'n schepen achter
Ik ga er stiekem tussenuit
Een vluchtweg naar een nieuw begin …
BLØF & Counting Crows
♫ Holiday in Spain (live)
En zo is het dus allemaal zo gekomen
Wanneer opdrachten steevast via aanbevelingen en je netwerk tot je komen, dan moet je dat netwerk natuurlijk wel onderhouden. In Nederland lukte me dat als vanzelf, omdat je elkaar her en der tegenkomt. Wonend in Spanje verliep dit vanaf 2006 logischerwijs niet meer zo spontaan.
Probleempje: mezelf vermarkten, da's een waar drama. Ik kan het niet.
Gelukje: leve de sociale media van toen, waar het ook zakelijk gezien supereenvoudig bleek nieuwe contacten te leggen, ongeacht waar gevestigd en zónder dat alles over en weer meteen commercieel beladen was. En hoe snel dat ook ging! De online wereld is een minidorp.
Rond 2010 ontdekte ik zo het vak van de virtuele assistent (VA), dat toen ook in Nederland serieus voet aan de grond kreeg. Bijzonder interessant. Online werken niet meer als optie, maar als uitgangspunt voor opdrachtgever en -nemer. Veel raakvlakken met mijn 'oude' werk. Winst: dankzij juist die werkervaring bleek het vrij eenvoudig om nieuwe opdrachten te vergaren.
En zo ging een vertrouwde wereld opnieuw voor me open: bedrijfsvoering, teamzorg, tools & technieken, projecten, marketing, inkoop, verkoop, klantenzorg et cetera - alleen nu alles 100% online.
In die beginjaren schakelden hoofdzakelijk trainers en coaches VA's in, als soort van online secretaresse annex marketingassistent. Het kwam daarbij van pas dat ik zelf al jaren ondernemer was, ook als klankbord fungeerde en tooltechnische shizzle en websitegedoe op wist te lossen. Kortom: het was weer koren op mijn molen.
En zo gaat en is het nu
Anno 2026. Online samenwerken met eigenzinnige ondernemers en bedrijven die online ondernemen als basis hebben gekozen - ik vind het onveranderd geweldig om te doen.
Eerst en vooral omdat alles samenwerkwerk is en blijft.
Of een bedrijf nou groeit of krimpt of van strategie verandert, het maakt allemaal niks uit. Ook niet in deze vernieuwende, enorm boeiende AI-tijden. Onveranderd gaat het steevast om eerst de mensen en dan om de middelen die in samenspel het werk doen. Dat samenspel, daar is het me om te doen.
Waar en bij wie maakt me niet zo veel uit - als er maar iets van waarde gebeurt.
Profit, non-profit, not-for-profit, overheid - alles heeft zijn charme. De functienaam is me ook al om het even, want het werkinhoudelijke, de rol is bepalend.
Hoe meer verantwoordelijkheid ik heb te nemen, hoe groter mijn betrokkenheid, hoe meer ik in mijn element ben. Als ware ik je compagnon, zeg maar. Als.
Tot zover
Ben je al lezend tot hier gekomen?
Respect:-) Dankjewel.
Betwijfel je of ik met al de detailgerichtheid wel werkelijk vaart in werk weet te maken?
Kortste antwoord: winstgevend ondernemer sinds 1993.
Wil je een beter antwoord en jouw verhaal ook graag kwijt?
″
Ik schrijf je een lange brief, want ik heb geen tijd voor een korte.
Blaise Pascal
* PS
"Want opeens heb je het… je wordt bedrijfsleider!"
Nee, zo ging het niet. Helemaal niet. Maar ik moest wel weer wat 'worden'. Een functienaam kiezen. Want al was en is het al een tijd heel prettig zonder socialemedia-accounts, als ondernemer zonder marketing had ik dat LinkedIn-profiel toch beter kunnen houden.
Ik zocht iets sprekenders dan ‘online businessmanager’, omdat ook die term, net als de 'VA', inmiddels tot een containerbegrip is verworden. En omdat ik een uitgesproken generalist ben, zegt het in mijn geval nog minder dan niks.
De synoniemen: zakelijk directeur of bedrijfsleider. De eerste nog abstracter en te groots, de tweede liet me spontaan terugdenken aan meneer Hendriks, Blokkerwinkel-filiaalchef waar mijn werkzame leven begon als zaterdag-vakantiehulp. Superaardige man, topbaas, totaal andere werkassociaties.
Maar hee - bedrijfsleiderschap, dat is wel een prima kapstok. Een soort van opgelost.
Kort na dat besluit had ik een papieren kopie van mijn paspoort nodig. En stuitte in dat bewaarmapje op een andere kopie: die van mijn geboorte-akte.
Kijk (en klik) dan toch… Alle zegen kwam ook van boven. Amen.
