Over Sinian

Niemand wil problemen.
Dus los ik ze op.

Ik ben dol op problemen, want nog doller op oplossen. Op grip hebben. Op ieders begrijpen en begrip. Op samen, contact, harmonie. Balans. Op duidelijkheid, efficiëntie, op effectiviteit. Op aandacht geven. Rust brengen. Een ieder op zijn plek. Vertrouwen. Dat het werkt.

Kom maar op met veranderlijke toestanden. Een creatieve geest. Een chaotisch hoofd. Dat het simpeler moet. Of dat het nou eenmaal ingewikkeld is. Doe mij onbegrip, overmacht, onvoorzien, niet meer te overzien. Of stagnatie en frustratie, gebrek aan samenwerking, botsende belangen. Heb gerust al veel te lang uitgesteld. Ga voor groei, kies voor krimp. Weet allang, máár… of weet het gewoon niet. Kom maar op.

Ik gedij bij gedoe. Dat er altijd wel wat te regelen valt. Te analyseren. Te ordenen, te verbeteren, te weerleggen, te verbinden. Te versnellen, of toch echt nu te vertragen.

Echter. Goed om te weten.

Ik ben proactief, nieuwsgierig, analytisch, pragmatisch, rasoptimist. Zie altijd oplossingen en raak hoogstzelden in paniek. Maar. Ik ben dus ook hartstikke van dat veelal mega-irritante ‘ja maar ...‘ en ‘oké, máár ...' en 'maar eh, waaróm dan ...?’. Je zou het maar zo als te bemoeizuchtig kunnen ervaren. Het komt voort uit iets goedbedoelds; alles willen begrijpen, mijn grondslag voor het kunnen overzien van het grotere geheel. Maar toch.

Ondernemer uit het onverwachte niets

In mijn vrije tijd was ik al een tijdje zelflerend bezig met grafische vormgeving en dtp. Ook een vorm van ordening. Zomer 1993 kreeg ik zomaar een betaalde opdracht. Wow. Inkoop, verkoop, da's serieus. Dus op naar de KvK. En zo was ik ineens naast werknemer ook ondernemer.

In 1997 ging ik fulltime ondernemen, want kon mijn arbeidscontract bij Solipsis inruilen voor een inhuur­overeenkomst van een jaar voor in ieder geval 24 uur per week. Jawel. Het jaar erop mocht ik verlengen, maar nee. Het voelde echter, beter het risico te dragen dat het werk stopt als ik niet meer nodig, of goed genoeg meer ben.

Dat 'niet meer nodig zijn' duurde gelukkig nog 17 jaar, waarvan ik de laatste 8 jaar vanuit Spanje ondernam. In totaal 25 jaar Solipsiaans werkgeluk, met in 2014 als slotakkoord het management van een supergaaf websiteproject waarin alles samenviel: tijdsdruk, teamwerk, uiteenlopende wensen, meningen en belangen, budgetten, tools & technieken, vormgeving, mee- & tegenvallers, en al met al heel veel enthousiasme en saamhorigheid.

Ik neem Spanje als besluit

Als je overal kunt wonen, want overal kunt werken - waarom dan niet besluiten dat te gaan doen in een warm en zonnig land? Mooi weer is een keuze.

Zo gekozen, zo gezegd, zo gedaan: in mei 2006 volgde de verhuizing naar het platteland van Mula in Murcia.

Het is vrij wonen hier, aan de voet van de Sierra Espuña. Eindeloze natuur, weidse uitzichten. We hebben alle ruimte. Rust. Geen buren nabij. We kunnen zwerfhonden opvangen. Er is zon, o zo veel zon. Warmte. Licht. De voordeur bijna altijd open. Ik kan buiten werken. We hebben eigen amandel- en olijfbomen. Eigen olijfolie.

Het was verhuizen puur omdat het kon. Doen. Nu. Niet wachten tot ‘later’, waarvan niemand weet of er wel een later zal zijn.

Opdrachtgevers vonden het prima: als je maar blijft doen wat je belooft. En een paar keer per jaar naar Nederland reizen voor de onveranderd welkome ‘live’ contacten was ook al geen straf. Integendeel, dat versterkte juist het gevoel van ‘dit kán dus gewoon allemaal'.